Dudok Wonen doe wat !

Dudok Wonen doe wat !

Dudok Wonen: mooie woorden over leefbaarheid, maar waar blijft de daadwerkelijke verantwoordelijkheid?

Mijn ervaring met Dudok Wonen roept ernstige vragen op over de betrokkenheid bij bewoners, de aanpak van langdurige woonoverlast en het vermogen om kritisch naar het eigen functioneren te kijken.

Een schrijnend voorbeeld is het Nesciohof in Naarden. Bewoners hebben hier jarenlang, volgens mijn ervaringen en waarnemingen, te maken gehad met ernstige vormen van overlast. Meer dan tien jaar lang bepaalde een buurtsituatie mede het woongenot van omwonenden, zonder dat er naar mijn oordeel voldoende effectieve actie werd ondernomen om de leefbaarheid structureel te herstellen.

Zo was er een bewoner die ik beschouw als een witteboordencrimineel en die volgens mijn waarneming betrokken was bij drugshandel. Daarnaast was er een buurtbewoner die zijn eigen tuin leek te beschouwen als een werkplaats voor brommers, scooters en buitenboordmotoren. Het sleutelen aan deze voertuigen bracht onder meer hinderlijke geluiden en uitlaatgassen met zich mee.

Hoe kan het dat bewoners jarenlang met dergelijke situaties moeten leven, terwijl een woningcorporatie juist een belangrijke verantwoordelijkheid heeft voor een veilige, leefbare woonomgeving?

Wat mij vooral tegenstaat, is het gebrek aan zichtbare daadkracht en oprechte belangstelling voor de bewoners die met de gevolgen worden geconfronteerd. Wie jarenlang overlast ervaart, heeft weinig aan mooie woorden, beleidsdocumenten of algemene verwijzingen naar leefbaarheid. Bewoners verwachten dat hun klachten serieus worden genomen, dat er wordt doorgevraagd en dat er daadwerkelijk wordt gewerkt aan oplossingen.

Daarbij mis ik zelfreflectie. Is er bij Dudok Wonen ooit serieus geëvalueerd waarom bepaalde overlastsituaties zo lang konden voortduren? Is er onderzocht wat eerdere interventies hebben opgeleverd, waar de aanpak tekortgeschoten is en wat de organisatie daarvan heeft geleerd?

Een woningcorporatie zou niet alleen kritisch moeten kijken naar het gedrag van huurders, maar ook naar haar eigen handelen en nalaten.

Leefbaarheid is geen marketingterm. Het is iets wat bewoners iedere dag moeten kunnen ervaren.

Het is wrang dat een woonomgeving soms pas weer de kans lijkt te krijgen om tot bloei te komen wanneer langdurige overlastgevers uiteindelijk vertrekken. Dat roept de vraag op waarom het herstel van de leefbaarheid zo lang op zich heeft moeten laten wachten.

Mijn boodschap aan Dudok Wonen is daarom helder: neem bewoners serieus, handel voortvarend bij structurele overlast en durf ook de hand in eigen boezem te steken. Niet pas wanneer de problemen vanzelf verdwijnen, maar juist wanneer bewoners jarenlang aan de bel trekken.

Bewoners verdienen meer dan een woning. Ze verdienen een verhuurder die zich daadwerkelijk verantwoordelijk toont voor de leefbaarheid van hun woonomgeving.

Dudok Wonen zou zich eens moeten afvragen of de eigen praktijk voldoende aansluit bij die verantwoordelijkheid.

Zwakke punten
1. Onvoldoende daadkracht bij langdurige woonoverlast
2. Te weinig zichtbare belangstelling voor gedupeerde bewoners
3. Gebrek aan zelfreflectie en lerend vermogen
4. Onvoldoende aandacht voor de leefbaarheid op de lange termijn
5. Een mogelijk verschil tussen beleid en praktijk