Gebrek aan professionaliteit
Review over YmereYMERE is een grote woningcorporatie met een belangrijke maatschappelijke taak. Maar juist van een organisatie met die verantwoordelijkheid mag je verwachten dat zij professioneel, rechtvaardig en consequent handelt. Vanuit het perspectief van medewerkers, sollicitanten en huurders zijn er vijf punten waarop je kritisch kunt zijn.
1. Een organisatiecultuur waarin gelijkheid kennelijk belangrijker kan zijn dan professionaliteit
Een treffend voorbeeld is mijn sollicitatie-ervaring. Ik werd geschikt bevonden voor een project, maar er ontstond bezwaar tegen het feit dat je met je zakelijke leaseauto naar kantoor zou komen. De reden die je te horen kreeg, was dat dit jaloezie bij collega's zou kunnen opwekken.
In plaats van jouw geschiktheid, ervaring en toegevoegde waarde centraal te stellen, leek de mogelijke afgunst van collega's doorslaggevend te worden.
Kritisch punt: als een kandidaat geschikt is voor een functie, zou de beoordeling moeten draaien om vakbekwaamheid en resultaten. Het voorkomen van mogelijke jaloezie is op zichzelf geen overtuigend professioneel argument om iemand buiten de deur te houden.
Ik heb uiteindelijk vriendelijk bedankt voor het project. Daarmee voorkwam je dat je in een werkomgeving terechtkwam waarin een dergelijke kwestie kennelijk al vóór je eerste werkdag een rol speelde.
2. Het risico dat interne verhoudingen zwaarder wegen dan kwaliteit
In grote organisaties kunnen onderlinge verhoudingen, interne gevoeligheden en de behoefte om iedereen tevreden te houden invloed hebben op beslissingen.
Dat is problematisch wanneer medewerkers of kandidaten niet uitsluitend op hun kwaliteiten worden beoordeeld, maar ook op de vraag hoe hun aanwezigheid mogelijk op anderen overkomt.
Kritisch punt: een professionele organisatie moet verschillen tussen medewerkers kunnen verdragen, zolang iedereen zich aan dezelfde redelijke afspraken houdt.
3. Een gebrek aan transparantie in de besluitvorming
Sollicitanten mogen verwachten dat een organisatie helder uitlegt waarom zij wel of niet voor een kandidaat kiest. Als een kandidaat geschikt wordt bevonden, maar vervolgens een niet-inhoudelijk bezwaar opduikt, roept dat vragen op over de werkelijke selectiecriteria.
Kritisch punt: transparante besluitvorming betekent dat duidelijk is welke eisen relevant zijn voor de functie en dat die eisen consequent worden toegepast.
4. Het risico dat beeldvorming belangrijker wordt dan de inhoud
Een zakelijke leaseauto zegt op zichzelf niets over iemands vakbekwaamheid, collegialiteit of geschiktheid voor een functie.
Wanneer zo'n auto aanleiding vormt om mogelijke jaloezie te vrezen, verschuift de aandacht van de professionele bijdrage van een kandidaat naar de indruk die hij op anderen zou kunnen maken.
Kritisch punt: een organisatie moet medewerkers beoordelen op hun functioneren en gedrag, niet op veronderstellingen over hoe collega's op hun persoonlijke omstandigheden zullen reageren.
5. Een gemiste kans om ervaren professionals aan te trekken
Woningcorporaties hebben behoefte aan mensen die hun vak verstaan, zelfstandig kunnen werken en ervaring meebrengen. Dat geldt zeker voor vastgoedbeheer, bewonerszaken, onderhoud en ICT.
Wanneer een geschikte kandidaat afhaakt vanwege een kwestie die niet rechtstreeks met het werk te maken heeft, kan dat wijzen op een gemiste kans.
Kritisch punt: goed werkgeverschap betekent dat organisaties talent aantrekken en behouden door professionele voorwaarden te scheppen, niet door onnodige drempels op te werpen.
6. Bedroevende kwaliteit van ad-interim-HR-personeel
Ook mijn ervaringen met de kwaliteit van ad-interim-HR-personeel bij Ymere zijn ronduit teleurstellend. Van HR-professionals mag je verwachten dat zij beschikken over goede communicatieve vaardigheden, professionele beoordelingscriteria, mensenkennis en het vermogen om zorgvuldig met medewerkers en sollicitanten om te gaan.
Wanneer die kwaliteiten tekortschieten, heeft dat gevolgen voor het vertrouwen in de organisatie, de kwaliteit van personeelsbeslissingen en de manier waarop professionals worden behandeld.
Mijn ervaringen hebben mij bepaald niet overtuigd van de kwaliteit van de HR-aanpak. In combinatie met mijn sollicitatie-ervaring, waarbij ik wel geschikt werd bevonden maar mijn zakelijke leaseauto naar verluidt jaloezie bij collega's zou kunnen opwekken, heeft dit mijn beeld van Ymere als potentiële opdrachtgever bepaald.
Mijn conclusie: op basis van mijn eigen ervaringen is Ymere voor mij een afrader als opdrachtgever. Ik verwacht van een professionele woningcorporatie dat vakbekwaamheid, inhoudelijke argumenten en respectvolle omgang met mensen leidend zijn — niet interne gevoeligheden of gebrekkige HR-besluitvorming.
Zwakke punten
1. Een organisatiecultuur waarin gelijkheid kennelijk belangrijker kan zijn dan professionaliteit
2. Het risico dat interne verhoudingen zwaarder wegen dan kwaliteit
3. Een gebrek aan transparantie in de besluitvorming
4. Het risico dat beeldvorming belangrijker wordt dan de inhoud
5. Een gemiste kans om ervaren professionals aan te trekken
6. Bedroevende kwaliteit van ad-interim-HR-personeel
Dudok Wonen doe wat !
Review over Dudok WonenDudok Wonen: mooie woorden over leefbaarheid, maar waar blijft de daadwerkelijke verantwoordelijkheid?
Mijn ervaring met Dudok Wonen roept ernstige vragen op over de betrokkenheid bij bewoners, de aanpak van langdurige woonoverlast en het vermogen om kritisch naar het eigen functioneren te kijken.
Een schrijnend voorbeeld is het Nesciohof in Naarden. Bewoners hebben hier jarenlang, volgens mijn ervaringen en waarnemingen, te maken gehad met ernstige vormen van overlast. Meer dan tien jaar lang bepaalde een buurtsituatie mede het woongenot van omwonenden, zonder dat er naar mijn oordeel voldoende effectieve actie werd ondernomen om de leefbaarheid structureel te herstellen.
Zo was er een bewoner die ik beschouw als een witteboordencrimineel en die volgens mijn waarneming betrokken was bij drugshandel. Daarnaast was er een buurtbewoner die zijn eigen tuin leek te beschouwen als een werkplaats voor brommers, scooters en buitenboordmotoren. Het sleutelen aan deze voertuigen bracht onder meer hinderlijke geluiden en uitlaatgassen met zich mee.
Hoe kan het dat bewoners jarenlang met dergelijke situaties moeten leven, terwijl een woningcorporatie juist een belangrijke verantwoordelijkheid heeft voor een veilige, leefbare woonomgeving?
Wat mij vooral tegenstaat, is het gebrek aan zichtbare daadkracht en oprechte belangstelling voor de bewoners die met de gevolgen worden geconfronteerd. Wie jarenlang overlast ervaart, heeft weinig aan mooie woorden, beleidsdocumenten of algemene verwijzingen naar leefbaarheid. Bewoners verwachten dat hun klachten serieus worden genomen, dat er wordt doorgevraagd en dat er daadwerkelijk wordt gewerkt aan oplossingen.
Daarbij mis ik zelfreflectie. Is er bij Dudok Wonen ooit serieus geëvalueerd waarom bepaalde overlastsituaties zo lang konden voortduren? Is er onderzocht wat eerdere interventies hebben opgeleverd, waar de aanpak tekortgeschoten is en wat de organisatie daarvan heeft geleerd?
Een woningcorporatie zou niet alleen kritisch moeten kijken naar het gedrag van huurders, maar ook naar haar eigen handelen en nalaten.
Leefbaarheid is geen marketingterm. Het is iets wat bewoners iedere dag moeten kunnen ervaren.
Het is wrang dat een woonomgeving soms pas weer de kans lijkt te krijgen om tot bloei te komen wanneer langdurige overlastgevers uiteindelijk vertrekken. Dat roept de vraag op waarom het herstel van de leefbaarheid zo lang op zich heeft moeten laten wachten.
Mijn boodschap aan Dudok Wonen is daarom helder: neem bewoners serieus, handel voortvarend bij structurele overlast en durf ook de hand in eigen boezem te steken. Niet pas wanneer de problemen vanzelf verdwijnen, maar juist wanneer bewoners jarenlang aan de bel trekken.
Bewoners verdienen meer dan een woning. Ze verdienen een verhuurder die zich daadwerkelijk verantwoordelijk toont voor de leefbaarheid van hun woonomgeving.
Dudok Wonen zou zich eens moeten afvragen of de eigen praktijk voldoende aansluit bij die verantwoordelijkheid.
Zwakke punten
1. Onvoldoende daadkracht bij langdurige woonoverlast
2. Te weinig zichtbare belangstelling voor gedupeerde bewoners
3. Gebrek aan zelfreflectie en lerend vermogen
4. Onvoldoende aandacht voor de leefbaarheid op de lange termijn
5. Een mogelijk verschil tussen beleid en praktijk